I-deałki

- O! są moje Ideałki! - ucieszyła się mama widząc chłopców w progu.
- Mama! - Igor pobiegł się przywitać, ale po kilku krokach zwolnił, bo przecież był już duży i nie wypadało tak biec, żeby przytulić się do mamy, zwłaszcza w obecności taty i cioci Krysi. Mama ucałowała go w czoło i zapytała:
- Jak minął wam czas na wsi?
- Strasznie szybko - odparł Maurycy - nie udało się zrealizować nawet połowy naszych pomysłów.
- Za to znaleźliśmy kotka - przerwał bratu Patryk - ale on zostanie u cioci, bo tu ma dużo miejsca i może sobie spacerować po całym podwórku. U nas w mieszkaniu by mu było za ciasno i pewnie smutno, że się urodził na wsi, a musi mieszkać w naszym pokoju.
- Bardzo ładny ten kotek - powiedział tata - Jesteście pewni, że nikt go nie szukał?
- Do końca nie, ale powiesiliśmy ogłoszenie - szczerze odpowiedział Maurycy.
- Dużo ogłoszeń - dodał Igor - ale nikt nie dzwonił, ani nie przyszedł. Jedno nawet powiesiliśmy w sklepie za szybą, żeby wszyscy widzieli. I na tym słupie pod którym go znaleźliśmy, a i tak nikt się nie odezwał.
- A w ogóle - wtrącił Patryk - to jak to możliwe, że ktoś pozwolił takiemu maluchowi się zgubić. Przecież małym zwierzątkiem trzeba się opiekować. On sobie sam nie znajdzie mleka i do miski nie naleje. Cały się trząsł z zimna jak go znaleźliśmy.
- Nie przesadzaj - Maurycy spojrzał na brata i dodał: - Jak go znaleźliśmy to się trząsł, ale nie z zimna, tylko ze strachu. Drżał jak listek. W taki upał to chyba nikomu, nawet kotkowi nie może być zimno, a bał się na pewno. Nie dość, że ktoś go zostawił, to my go jeszcze zabraliśmy. Każdy by się wystraszył.
- No dość już tych kłótni - przerwał tata. - Kotek ma teraz bezpiecznie i ciepło.
Ciocia się uśmiechnęła i wzięła Mruczka na kolana - Nigdzie nie byłoby mu tak dobrze jak u mnie.
Patryk miał na ten temat najwyraźniej własne zdanie, bo natychmiast zakomunikował zebranym, że idzie na górę, bo musi spakować jeszcze kilka drobiazgów i zniknął za drzwiami.
- Co on jeszcze chce zabrać? - dziwił się Maurycy - przecież rano spakowaliśmy wszystko. Nawet szczoteczki do zębów.
- Może coś ważnego mu się przypomniało - wtrąciła ciocia. - Poczęstujcie się ciastem.
Takich propozycji Ideałkom nie trzeba powtarzać dwa razy. Igor poszedł do szafki po dwa talerzyki, a Maurycy w tym czasie ukroił po kawałku ciasta dla siebie i dla brata. Tata też się poczęstował. Mama nie skusiła się tym razem tylko jakoś tak dziwnie spojrzała na tatę, jakby chciała mu coś powiedzieć.
- Co powiecie na dwa tygodnie nad jeziorem, urwisy? - spytał tata pomiędzy jednym kęsem keksa a drugim.
- Najlepsze wakacje świata! - wykrzyknął Maurycy. - Będziemy spać w namiotach na odludziu? I robić ogniska, żeby usmażyć kiełbaski? I chodzić osiem kilometrów do sklepu po chleb, pasztet i dżem? - wypytywał.
- Niezupełnie - odpowiedziała mama, wyręczając męża. W jej ustach "niezupełnie" zabrzmiało, jakby miało oznaczać "zupełnie nie". Maurycy od razu zrozumiał, że dla mamy "odludzie" zaczyna się, kiedy znajdzie się więcej niż dwadzieścia kilometrów od miasta, ale mimo to nie rezygnował:
- A może chociaż my byśmy mogli spać w namiotach. Ja, Igor, Patryk i tata?
Tym razem tata odpowiedział za mamę:
- Oczywiście, że możecie spać w namiocie, ale ja już chyba z tego wyrosłem.
Po chwili namysłu dodał jednak - no, może dwie noce mi nie zaszkodzą... - spojrzał na mamę - ...albo jedna. Tak, jedna noc pod namiotem w zupełności wystarczy.
- A gdzie to jezioro? - Igor chciał jeszcze dziś sprawdzić wszystko na mapie.
- Jakieś trzysta, może trzysta dwadzieścia kilometrów. Na pojezierzu - wyjaśnił tata - Ciocia ma tam znajomą, która prowadzi z mężem hotel i może znajdzie dla nas miejsce.
- Prawie na pewno - dodała ciocia i uśmiechnęła się.
"Prawie czasem robi różnicę" pomyślał Patryk, który zszedł z pokoju na piętrze i przysłuchiwał się rozmowie, niezauważony przez nikogo. "Trzysta kilometrów..." rozmyślał dalej Patryk "...pięć godzin podróży!" Bardzo lubił podróżować z rodzicami samochodem.
- Czas na nas - powiedział tata, spoglądając na zegarek i podnosząc się z krzesła - dziękujemy za opiekę nad chłopcami.
***
Dwadzieścia minut później byli już w aucie. Dźwięk silnika wzmógł się, pojazd ruszył i powoli wyjechał z podwórka.
- Zadzwońcie jak dojedziecie! - zawołała ciocia na pożegnanie. Machała jeszcze przez chwilę. Chłopcy na tylnej kanapie też machali. Szkoda im było, że już nie pójdą na swoją polanę nad rzeką. Ale przecież są jeszcze trzy tygodnie wakacji. A wczasy nad jeziorem - to jest to!

I-nnowacje

Dzienniczek ucznia do lamusa

Lista obecności, zapis postępów w nauce, czasem uwagi... Nauczyciele codziennie zapełniają tego typu zapiskami setki stron dzienników szkolnych. Później na spotkaniach z rodzicami uczniów zdają im relację z wyczynów i dokonań ich pociech. Wiele wskazuje na to, że wprowadzenie elektronicznych dzienników, nawet w czasach globalnego kryzysu i kłopotów finansowych, w szkolnictwie może się udać. Rodzice zdają się być zachwyceni możliwością śledzenia na bieżąco wyników dzieci. Informacje o klasówkach, wywiadówkach, oceny... Trudno wymagać od kilku- lub kilkunastoletniego ucznia, aby o tym wszystkim pamiętał. Z pewnością dla milionów dzieci zwolnienie z przykrego obowiązku notowania tego typu spraw okaże się doskonałym rozwiązaniem.

Napis na szprychach

Lato sprzyja rowerowym wycieczkom. A do wyjazdu sprzęt należy odpowiednio przygotować. Co powiecie na możliwość umieszczenia na kole rowerowym informacji, którą można podzielić się z mijającymi nas osobami? Umożliwia to ciekawe urządzenie, składające się z układu diod LED, montowane na szprysze. Podczas jazdy diody zapalają się w uporządkowany sposób, umożliwiając wyświetlenie jednego z dziewięciu zaprogramowanych napisów. Dodatkowo można wyświetlać aktualną prędkość podróżującego. Taki drobiazg może okazać się świetnym prezentem dla młodego cyklisty. Gadżet, oprócz tego, że sprawia wiele radości, poprawia również widoczność rowerzysty na drodze.