Drodzy Paneliści!

Czy marzyliście, by kiedyś zobaczyć, co kryje się w głębi mórz i oceanów? Czy oglądając bajecznie kolorowe zdjęcia z wypraw nurkowych czuliście kiedyś lekkie ukłucie zazdrości? Mamy dla Was niespodziankę. W dziale I-nformacje opisujemy, jak przez wieki próbowano poznać podwodny świat i co dziś można zobaczyć podczas wypraw nurkowych. Najważniejsza wiadomość jest taka: podczas konkursu, który rozstrzygniemy 5 lipca, jedną z nagród będzie sprzęt do nurkowania. Nie zapomnijcie o formularzu konkursowym! W tym numerze Biuletynu nie zabraknie też nowego odcinka I-deałków oraz działu I-nnowacje. Zapraszamy.

I-nformacje

Człowieka zawsze fascynowało to, co ukryte przed jego wzrokiem. W kosmosie, w chmurach, na niedostępnych szczytach górskich. I pod wodą. Z czasem ludzie dotarli do wszystkich tych miejsc, ale nie znaczy to, że wszystkie tajemnice zostały odkryte. Schodzenie pod wodę to wciąż eksplorowanie świata niedostępnego zwykłym śmiertelnikom. Pod wodą towarzyszy nam dreszczyk emocji, ale i niepowtarzalne, przepiękne, podwodne widoki. Nurkowanie staje się coraz popularniejszym sportem. Ponoć już na asyryjskiej płaskorzeźbie z 885 roku p.n.e. widnieje wizerunek mężczyzny uzbrojonego w kuszę i oddychającego z przedziwnego pojemnika, podobnego do butli tlenowej. Czy to rzeczywiście pierwszy dokument opisujący nurkowanie - tego nie wiemy. Późniejsze wzmianki mówią o Greku Scyllasie, który schodził w głębiny w beczce, będącej w istocie prymitywnym dzwonem nurkowym. Urządzenie to, które według legendy miało być użyte przez wojska Aleksandra Wielkiego do oblężenia Tyru opisał ponad 500 lat później Arystoteles. Między bajki można natomiast włożyć opowieści o szklanym dzwonie, w którym sam Aleksander Wielki miał odbywać podmorskie eskapady.
Pewne informacje o zastosowaniu dzwonu nurkowego mamy dopiero z XVI w., gdy ponad 10 tysięcy widzów, wśród nich cesarz Karol V i jego dwór, obserwowało jak dwóch Greków opuszcza się w jego wnętrzu na dno rzeki Tag w Toledo. Konstrukcja takiego dzwonu jest prosta: to odpowiednio szczelny pojemnik (niegdyś po prostu skrzynia lub beczka), który zanurza się razem z zamkniętym w nim człowiekiem. W czasie zanurzenia poziom wody w dzwonie podnosi się, ale pod sufitem pozostaje warstwa powietrza. Tak właśnie schodzili pod wodę - w obitej blachą beczce - ludzie Williama Phipsa, XVII-wiecznego poszukiwacza skarbów. W ciągu trzech miesięcy pracy wydobyli na powierzchnię w ten sposób złoto, srebro i monety o olbrzymiej wartości. Praca była jednak ciężka. Człowiek siedzący w beczce wysuwał ręce spod jej krawędzi, bądź nurkował i wracał do dzwonu, by zaczerpnąć powietrza. Tak pracować można było jednak nie dłużej niż kilkanaście minut, gdyż kończył się zapas powietrza.
Problem rozwiązał znany skądinąd astronom sir Edmund Halley. Jego pomysł był prosty: poniżej dna dzwonu umocowane były pojemniki z dodatkowym zapasem powietrza, uwalnianego zaworem. Zużyte powietrze można było wypuścić otworem w suficie. Dzwon Halleya miał też system balastu, umożliwiający powolne opadnięcie na dno, ławki wokół ścian i okna w ścianach bocznych, które pozwoliły od wewnątrz oglądać podwodny świat. Kolejny przełom nastąpił w XVIII w., gdy wymyślono pompę tłokową, dzięki której powietrze można było dostarczać z powierzchni. Nurkowie mogli odtąd przebywać pod wodą wciąż wewnątrz dzwonu, ale zdecydowanie dłużej.
Już wtedy pracowano nad strojem, który zastąpiłby dzwon i umożliwił swobodne poruszanie się w głębinach. W 1715 roku, francuski dokument opisuje dość szczegółowo, jak mógłby być skonstruowany skafander nurka. Pół wieku później, we francuskim mieście Le Havre, lekarz nazwiskiem Freminet, w kombinezonie własnej konstrukcji - nazwanym Machine Hydrostatergatique - zanurzył się na głębokość 15 m. Zabrał ze sobą pod wodę miedziany kontener wypełniony powietrzem. Uważał też, że powietrze można regenerować, gdy przepływa przez miedziane rurki chłodzone wodą. Dlatego pojemnik wyposażony został w wentylator, wymuszający krążenie powietrza po całym układzie. Na szczęście Francuz nie skończył tragicznie, ale konstrukcja kombinezonu musiała zostać poprawiona.
Uczynił to Karl Heinrich Klingert, uważany za wynalazcę pierwszego kombinezonu, w którym bezpiecznie można było zejść pod wodę na dłuższy czas. Kombinezon Klingerta wykonany był ze skóry i metalu, wyposażony w komorę wypornościową i butlę sprężonego powietrza. Był zbyt ciężki, ale z powodzeniem wykonano kilka testów.
Na początku XIX w. dwaj Anglicy, bracia Deane, umocowali strażacki hełm do gumowego stroju. Musieli wyposażyć go w ołowiane buty, bo nurek pod wodą odwracał się do góry nogami. Ostatecznie zrażeni pomysłem odstąpili swój wynalazek Augustowi Siebe, a on wyposażył go w obrotową pompę, dzięki której można było regulować ilość powietrza i wyporność. Potem jeszcze Francuzi Benoit Rouquayrol i Auguste Denayrouse zastosowali membranę czułą na ciśnienie wody, dzięki której powietrze podawane było pod ciśnieniem otoczenia. Według instrukcji admiralicji francuskiej z 1888 roku, aparat systemu Rouquayrol-Denayrouse mógł być używany do głębokości 50 metrów. Napełniany był jednak pod niskim ciśnieniem 30 atmosfer.
Znano oczywiście sposoby napełnienia butli pod wyższym ciśnieniem, ale kłopot polegał na tym, by odpowiednio dozować to powietrze. Próbowano ręcznych zaworów, ale straty powietrza i ręczna regulacja ciśnienia były istotnym mankamentem tego systemu. Prawdziwą rewolucją był więc wynalazek porucznika marynarki Jacquesa Cousteau oraz inżyniera Maurice?a Gagnana z 1942 roku. W swoim automacie oddechowym o nazwie "Aqualung" zastosowali reduktor powietrza, podobny do stosowanych wówczas w samochodach na gaz. Nurek wreszcie otrzymywał powietrze pod odpowiednim ciśnieniem i tylko w momencie wdechu. Tak narodził się stosowany właściwie do dziś sprzęt do nurkowania.
Dziś pod wodę może zejść każdy, jeśli oczywiście pozwala mu na to zdrowie. To coraz popularniejszy sport. Miłośnicy nurkowania uważają, że nikt nie jest w stanie oprzeć się pokusie oglądania podwodnych głębin, jeśli już raz spróbował. Co można robić pod wodą? Pływać i cieszyć się przebywaniem w głębinach. Obserwować podmorską przyrodę. Miłośnicy mocniejszych wrażeń mogą zdecydować się na karmienie rekinów ze specjalnej klatki lub penetrowanie wraków zatopionych statków.
Koneserzy tego sportu starannie wybierają miejsca, gdzie zejdą pod wodę. Popularnym miejscem do nurkowania są Malediwy, gdzie pod wodą spotkać można niezwykłe ławice ryb, żółwie, płaszczki (ale również rekiny!), gdzie można podziwiać przepiękne ogrody koralowe na niewielkich głębokościach lub zejść niżej, by zanurkować między atolami. Popularne są też miejsca nurkowe w Malezji. Zaledwie kilka dni wystarczy, by móc spotkać niezliczoną ilość gatunków zwierząt: wielkich ryb, barakud, żółwi, rekinów. Często na miejsce nurkowania wybierane są Filipiny, gdzie pod wodą czekają niepowtarzalne widoki i różnorodne gatunki zwierząt do obejrzenia. Inne popularne miejsca to Chorwacja, Egipt, Sudan. Właściwie w każdym z kurortów w ciepłych krajach znajdziemy bazy dla nurków lub szkoły nurkowania.
Jeśli macie na to ochotę, mamy dla Was niespodziankę - w konkursie, który rozstrzygniemy 5 lipca, do wygrania będzie sprzęt do nurkowania, w sam raz na wymarzone wakacje. Jeśli to do Was uśmiechnie się szczęście, na własne oczy będziecie mogli zobaczyć cuda podwodnej przyrody. Nie zapomnijcie o formularzu zgłoszeniowym!

Z przyjemnością informujemy, że 17 maja 2008, rozstrzygnęliśmy kwartalną edycję konkursu dla Panelistów i wyłoniliśmy zwycięzców. Poniżej prezentujemy listę nagrodzonych osób:

1. System kina domowego otrzymuje Ewa Podkańska ze Skierniewic;
2. Wycieczkę 2-osobową wygrała Marta Książek z Koszalina;
3. Namiot otrzymuje Tomek Tłuczek z Wrocławia;
4. Rower wygrała Joanna Głaz z Chełma;
5. Koszulki otrzymują:
Jarosław Niedzielczyk (Świnoujście), Michał Królikowski (Lublin), Sebastian Insiński (Zielona Góra);
6. Kubki wygrali:
Marcin Bałanda (Munina), Ewa Tymoszuk (Warszawa), Marta Różalska (Piaseczno), Michał Grabowski (Ruda Śląska), Maciej Malczuk (Legnica), Marcin Śmigaj (Wyrzysk), Grzegorz Dąda (Łódź), Janusz Zielonko (Siemirowice), Tadeusz Wójcik (Wodzisław), Łukasz Duda (Starachowice);
7. Ręczniki otrzymują:
Natalia Kmiotek (Andrespol), Marek Faryś (Szczekociny), Dąbrowski Henryk (Bartoszyce), Halina Czarnecka (Wrocław), Wiktoria Wrzołek (Warszawa), Józef Majniewicz (Opole), Karol Łempicki (Kędzierzyn - Koźle).

Wszystkim zwycięzcom gratulujemy wygranych.

W dniu 5 lipca 2008 r., nastąpi rozstrzygnięcie kolejnej miesięcznej edycji naszego konkursu. Do wytypowanych osób zadzwonimy między godziną 10.00 a 18.00 i zadamy pytanie konkursowe. Z wybranymi przez komputer Panelistami spróbujemy skontaktować się trzykrotnie.

Jeśli utraciliście Państwo program netPanel i chcielibyście powrócić do badania Megapanel PBI/Gemius, to informujemy, że wersję instalacyjną programu można cały czas pobrać pod adresem: http://netpanel.gemius.pl/netpanel2/

Gemius SA
ul. Wołoska 7, 02-675 Warszawa
Budynek MARS, klatka D
Tel.: +4822 874-41-14
Infolinia: 0801-800-009*
www.gemius.pl

*opłata jak za jedną jednostkę taryfikacyjną wg operatora; numer infolinii niedostępny dla sieci komórkowych

W odpowiedzi na sugestie zawarte w listach od Państwa, oferujemy możliwość subskrypcji e-biuletynu w formacie tekstowym zamiast HTML. Jeżeli bardziej odpowiada Państwu wersja tekstowa, prosimy wypełnić formularz na stronie http://netpanel.gemius.pl/d/t.php.

Gdyby zdecydowali Państwo, że rezygnują z otrzymywania od nas jakichkolwiek informacji, bardzo prosimy o wypełnienie formularza na stronie http://netpanel.gemius.pl/d/d.php.

Cytowanie treści i publikowanie danych zawartych w niniejszym biuletynie możliwe jest jedynie za zgodą PBI Sp. z o.o. i Gemius SA.